دیباچه ای از شعر فارسی و شعر نیما

آه تا کی ز  سفر  باز نیایی بازآ                                اشتیاق تو مرا سوخت کجایی بازآ

شده نزدیک که هجران تو ما را بکشد                      گر همان بر سر خون‌ریزی مایی بازآ

کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی                     وقت آن است که لطف بنمایی بازآ

رفتی و باز نمی‌آیی و من بی‌تو به جان                   جان من این‌همه بی رحم چرایی بازآ

وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی               گرچه مستوجب صدگونه جفایی بازآ